Odmiana dość szybko rosnąca, o regularnym, wąskostożkowatym pokroju. Korona gęsta, pędy wyprostowane, gałązki ułożone pionowo. Dorasta do wysokości 5 m, osiągając około 1,5-2 m szerokości. Łuski żywozielone, niezmieniające się przez cały rok. Szyszki drobne, około 1,5-2 cm długości, żółte, po dojrzeniu brązowe, zawiązują się bardzo rzadko i nielicznie. Odmiana otrzymana w szkółkach D.T. Paulsena w Kelleriis (w Danii) w 1950 roku jako sport odmiany T. occidentalis ‘Kelleriis’. Całkowicie odporna na mrozy (strefa 4). Dor Odmiana tolerancyjna względem podłoża, ale woli gleby raczej wilgotne i żyzne, jednocześnie przepuszczalne. Odczyn gleby powinien być lekko kwaśny lub kwaśny. Toleruje i dość dobrze rośnie także w podłożu obojętnym. Wrażliwa na suszę i zanieczyszczenie powietrza. Wymaga stanowisk jasnych, dobrze oświetlonych, toleruje półcień, natomiast w miejscach cienistych rośnie źle. Polecana głównie do ogrodów przydomowych i parków, gdzie sadzi się ją pojedynczo lub w niewielkich grupach na rabatach, wrzosowiskach i w kompozycjach z innymi gatunkami i odmianami. Dobrze znosi cięcie z góry pamiętając że nie można przycinać jej z boku i najstarsze osobniki osiągnęły 2 metry szerokości, jest narażona na liczne choroby i atakowana przez szkodniki. Nie lubi gleby suchej więc jak nie jest podlewana usycha, można sadzić jeśli myśli się o szpalerze ( nie formowane) i ma się dużo miejsca w ogrodzie.
