Picea pungens - srebrny świerk, to gatunek drzew pochodzący z Gór Skalistych w zachodniej części Ameryki Północnej. Jest to duże, regularne, stożkowe drzewo, które w naturalnym środowisku może osiągać ponad 30 metrów wysokości. Swój charakterystyczny wygląd zawdzięcza koronie, która u drzew rosnących swobodnie jest ugałęziona aż do ziemi, oraz sztywnym, odstającym pod kątem prostym gałęziom.
Igły srebrnego świerka są sztywne, zaostrzone, bardzo kłujące, do 3 cm długości, czterokanciaste i promieniście ułożone. Ich kolor jest niebieskozielony z wyraźną siną linią w miejscu występowania szparek oddechowych, a na młodych pędach mogą mieć srebrnosine odcienie. Poszczególne egzemplarze mogą się różnić intensywnością barwy.
Szyszki tego gatunku są zwisające, mają długość 8-10 cm, są jasnobrązowe i pokryte drobnymi, miękkimi, pofalowanymi łuskami. Gatunek ten jest światłolubny, odporny na niskie temperatury oraz warunki miejskie. Wymaga niewielkich potrzeb glebowych i wilgotnościowych — najlepiej rośnie na żyznych, wilgotnych, przepuszczalnych, kwaśnych lub lekko kwaśnych glebach.
Srebrny świerk jest popularny w ogrodnictwie: nadaje się do nasadzeń pojedynczych, kompozycji ogrodowych, szpalerów, a także jako choinka bożonarodzeniowa. Gałęzie wykorzystywane są także w bukietach i kompozycjach florystycznych.
W uprawie z nasion, ze względu na różnorodność cech sadzonek, mogą nie zawsze w pełni odzwierciedlać cechy odmiany matecznej. Gatunek ten jest odporny na warunki klimatyczne i szeroko stosowany zarówno w ogrodach prywatnych, jak i miejskich.
