Świerk Meyera (Picea meyeri) to efektowne drzewo iglaste o szerokostożkowym, regularnym i dobrze zagęszczonym pokroju, które może dorastać do około 30 metrów wysokości. Jest to gatunek ceniony głównie w ogrodach kolekcjonerskich i parkach ze względu na swoje walory dekoracyjne oraz odporność na trudne warunki.
Charakterystyka:
- Korona: szerokostożkowa, regularna, z gęstymi gałęziami o długich końcówkach skierowanych ku górze.
- Pień: niezbyt gruby, średnica około 0,6 m w pierśnicy, pokryty szarobrązową, nieregularnie łuszczącą się korą.
- Igły: sinozielone, ostre, twarde i kłujące, długości 1,3–3 cm oraz grubości ok. 2 mm; rosną głównie na górnej części pędów, ale mogą także występować na dolnych.
- Szyszki: młode zielone, potem brązowożółte; wydłużone, walcowate o wymiarach 6–9 × 2,5–3,5 cm.
Wymagania i zastosowanie:
- Gleba: przystosowany do ubogich i mniej zasobnych gleb.
- Warunki klimatyczne: dobrze znosi niskie temperatury i okresy suszy; nie toleruje stojącej wody.
- Stanowisko: słoneczne.
- Zastosowanie: idealny jako soliter lub w grupach w dużych ogrodach naturalistycznych i parkach. Ze względu na swój zwarty pokrój i lekko niebieskawy odcień igieł jest bardzo dekoracyjny.
Ochrona gatunku:
Ze względu na ograniczanie rodzimych siedlisk i intensywne wykorzystanie drewna w różnych gałęziach przemysłu, populacja świerka Meyera ulega zmniejszeniu. W 2002 roku chiński rząd wprowadził zakaz wyrębu tego gatunku, co ma na celu jego ochronę.
Podsumowanie:
Świerk Meyera to rzadko spotykany i mało znany gatunek o wyjątkowych walorach estetycznych i dużej odporności. Doskonały do ogrodów kolekcjonerskich oraz naturalistycznych przestrzeni zielonych. Jego regularny pokrój i niebieskawa barwa igieł sprawiają, że jest atrakcyjnym elementem krajobrazu ogrodowego.
