Morus alba – morwa biała to duże drzewo osiągające w naszych warunkach 10-12 metrów wysokości, charakteryzujące się szeroką, nieregularną i luźną koroną. W Polsce często występuje w formie krzewiastej. Młode pędy mają żółtawoszary kolor, a liście są jasnozielone, szerokojajowate lub nawet okrągłe, o długości od 6 do 18 cm, z brzegu ząbkowanym lub piłkowanym. Na młodych długopędach liście są głęboko powcinane, natomiast na starszych pędach mają słabo klapowane lub brak wcięć. Liście rozwijają się późną wiosną, przebarwiają się na żółto jesienią i szybko opadają.
Kwiaty morwy białej są drobne i nie mają dużej wartości dekoracyjnej. Owoce to złożone niełupki obrośnięte soczystymi osnówkami, zebrane w walcowate owocostany długości do 2,5 cm i szerokości 1,5 cm, przypominające owoce malin. Owoce są miękkie, słodkie, lecz mdłe, zabarwione na biało, różowo, czerwono lub ciemnopurpurowo, dojrzewają pod koniec lata (drugiej połowie sierpnia). Można je spożywać na surowo, robić z nich dżemy, kompoty czy galaretki, często dodając inne owoce, aby zaostrzyć mdły smak morwy. Owoce są trudne do zbioru i chętnie zjadają je ptaki.
Morwa biała pochodzi z Chin, ale w Polsce młode egzemplarze mogą przemarzać podczas ostrych zim, natomiast starsze są odporne na spadki temperatur do strefy 6a. Gatunek jest niewymagający co do gleby, najlepiej rośnie na glebach piaszczystych, lekkich, przepuszczalnych, o lekko kwaśnym lub obojętnym odczynie, na słonecznym i dobrze nagrzewającym się stanowisku. Sadzi się ją w zacisznych, osłoniętych od wiatru miejscach. Jest wytrzymała na suszę i warunki miejskie.
Morwa biała jest obecnie raczej gatunkiem amatorskim, sadzonym głównie do parków i dużych ogrodów. Ze względu na opadające owoce, które brudzą okolice i przyciągają osy i szerszenie, nie zaleca się jej sadzenia przy ścieżkach czy drogach. Drzewo to było dawniej wykorzystywane do formowania żywopłotów, choć obecnie to zadanie jest trudniejsze. Jest to gatunek podstawowy w hodowli jedwabników, ponieważ liście morwy stanowią główny pokarm larw tych motyli.
W tradycyjnej medycynie i rzemiośle morwa biała miała różne zastosowania: z liści parzono herbatki, z kory wytwarzano papier do wyrobu pieniędzy, a drewno, twarde i ciężkie, używano w stolarstwie i tokarstwie. Barwnik pozyskiwany z korzeni służył w przemyśle farmaceutycznym. W Polsce dawniej morwę nazywano nie rozumiejąc jej łacińskiej nazwy, wierząc, że pochłania ona powietrze z morem, a z kory farbowano wełniaki.
Ze względu na atrakcyjność owoców dla ryb, morwy sadzono często na groblach i nad brzegami zbiorników wodnych.
